Over koetjes en kalfjes


8 reacties

Ik ♥ M.R.IJ.

We waren op bezoek bij een ongetrouwde zus (93) en broer (89). Ze hebben met een getrouwde broer (8 jaar geleden overleden) – jarenlang dit familiebedrijf gerund. Inmiddels heeft een neef het melkveebedrijf voortgezet. We kwamen binnen via de deel en daar had ik de oude M.R.IJ.koe al zien staan. Ik vroeg of ik de koe mocht fotograferen.In hun tijd zijn de twee broers en zus heel succesvol geweest met het fokken van M.R.IJ.koeien en -stieren. Ze zijn hun hele leven dit koeienras – fanatiek 😀 – trouw gebleven. Deze koe hebben ze niet zelf gefokt, maar jaren geleden overgenomen van een andere M.R.IJ.liefhebber. Het is de bijna 17 jaar oude M.R.IJ.koe Rita 351 (geb. 20-01-2001).Ze is de moeder van de ki-stier Langemaat 310.Een groot deel van het jaar heeft ze in de wei gelopen, ze stond net een dag of vier op de grupstal.Drie jaar geleden heeft ze voor het laatst gekalfd. B(r)oer van 89 melkt haar nog iedere dag met de hand(!) – ze geeft nog altijd een liter of acht per dag. M.R.IJ.koeien zijn heel karakteristieke dieren.Sfeerbeelden van de grupstal.Successen uit het verleden:Oude liefde roest niet: Ik ♥ M.R.IJ.Als deze generatie uit de tijd raakt, zijn dit soort beelden voorgoed voorbij.

Advertenties


9 reacties

De marke van Elsen – een familiegeschiedenis

Enige maanden geleden kwam ik op Transisalania het boek ‘De marke van Elsen’ tegen. Transisalania is een weblog over allerlei Overijsselse zaken – geschiedenis, erfgoed, boeken, nieuws, varia.IMG_3201 1Mijn schoonmoeder is geboren in Elsen – een gehucht tussen Rijssen en Markelo – en heeft er tot haar huwelijk gewoond. Ik verwachtte een stukje van haar familiegeschiedenis in dit boek terug te vinden. Ik leende het boek via mijn zus. Het is een lijvig boek van 746 pagina’s. Ik legde het boek op tafel, sloeg willekeurig het boek open en… kwam precies op de bladzijde terecht van schoonmoeders geboortehuis. Dat vond ik zo frappant!IMG_3076 1Scan10015 1We hebben fotoboeken met oude familiefoto’s in ons bezit – en een paar jaar geleden heb ik van familie fotoboeken geleend en een aantal foto’s gescand – en met informatie uit dit boek kan ik haar familiegeschiedenis reconstrueren.johanna en paard05022016 1fam. Kippers Ik ga er een paar blogs over schrijven. Ik moet alleen nog bedenken hoe: waar en met wie begin ik? De foto’s alleen al zijn bijzonder: mooie agrarische familiegeschiedenis.


9 reacties

Sjoerd – een familieverhaal

In november had ik telefonisch contact met een man, van hem hoorde ik het volgende ooggetuigenverslag. De man moet rond de 80 jaar zijn, ik noem hem bij zijn voornaam: Lieuwe. Omdat het verhaal 70 jaar geleden afspeelde, krijgt het nu een plek op mijn weblog.

Lieuwe woonde in Grouw (Friesland) – een waterrijke omgeving. Zijn exacte leeftijd weet ik niet, maar in 1945 moet hij een jaar of 10 zijn geweest. Hij ging in de oorlogsjaren regelmatig met z’n vriendjes melk halen bij een boerderij in de buurt van Grouw. Op de boerderij waren jongemannen ondergedoken, waaronder Sjoerd (20 jaar) en zijn oudste broer. Dit is een foto van Sjoerd.Sjoerd-BakkerSjoerd was regelmatig in de weilanden te vinden, hij ging mollen vangen. En altijd als hij Lieuwe en z’n vriendjes zag, maakte hij een praatje. Sjoerd maakte vaak grapjes, ze vonden het een erg aardige man.Sjoerd BakkerOp een dag zei Sjoerd: “Jongens, kijk eens wat ik heb gevonden!” Hij liet ze een handgranaat zien. “Mondje dicht hoor”, drukte hij ze op het hart. Een man een man, een woord een woord, de jongens hielden de vondst geheim. De volgende dag speelden Lieuwe en z’n vriendjes buiten, aan de waterkant. Heel in de verte hoorden ze een doffe plof. Een tijd later zagen ze een bootje over het water aankomen. Een van de mannen in het bootje riep: “Jongens, niet kijken!” Dat deden ze natuurlijk toch. Het bootje voer voorbij en ze zagen dat er iemand in het bootje lag met een wit laken over zich heen, een laken vol bloed. De volgende dag hoorden ze dat Sjoerd was gestorven. Sjoerd was een broer van mijn moeder. Hij was gewond geraakt bij het demonteren van de handgranaat en was aan zijn verwondingen overleden. Er was nog iemand bij geweest, ook die was zwaar gewond – hij kreeg granaatscherven in zijn hoofd. Deze jongeman is een aantal dagen later overleden. Het hele gebeuren had diepe, diepe indruk op Lieuwe gemaakt: Sjoerd, zo’n aardige man en dat gruwelijke laken met bloed op het bootje. Sjoerd is op 16 maart 1945 overleden, een maand later is Friesland bevrijd. Voor de nabestaanden lag zijn dood als een schaduw over de bevrijdingsfeesten.

Vorig jaar had de historische vereniging van Grouw aan Lieuwe gevraagd of hij in het kader van 70 jaar bevrijding een lezing wilde houden over de oorlogsjaren in Grouw. Hij moest direct aan zijn herinneringen aan Sjoerd denken en ging op onderzoek uit. Hij was op zoek naar een foto van Sjoerd en naar het graf. Via via kwam hij bij een oom van mij terecht. Mijn oom verwees hem door naar mijn moeder – zij heeft veel familiegegevens. Van haar hoorde ik dat Lieuwe op zoek was naar een foto van zijn graf. Hij is op de Zuiderbegraafplaats in Drachten geweest. Daar heeft hij gevraagd waar hij het graf van Sjoerd kon vinden, maar hij heeft het graf op de opgegeven plek niet gevonden. Via online-begraafplaatsen had ik een foto van het graf gevonden, en zo had ik telefonisch contact met Lieuwe. Hij was erg blij met de foto, dat maakte voor hem het verhaal rond. (Met dank aan online-begraafplaatsen voor de foto).grafsteen oom sjoerd 1Ik vind het heel bijzonder dat een onbekende een hele goede en ook gruwelijke herinnering heeft aan de broer van mijn moeder, voor ons oom Sjoerd. Door deze verhalen te vertellen, blijft de herinnering leven. Ieder jaar rond 4 en 5 mei denk ik aan oom Sjoerd, een oom die ik nooit heb gekend.