Over koetjes en kalfjes


4 reacties

Sneeuw

Voor gistermiddag was voorspeld dat het hier in de namiddag zou gaan sneeuwen. De hele middag dacht ik: “We komen er mooi voor weg, geen sneeuw te bekennen“. Rond kwart voor vier begon het en het sneeuwde door tot laat in de avond.

Jammer dat het al donker was, het was prachtig buiten. Er lag een laag van 3 – 5 cm. Het was rond het vriespunt, vanmorgen was de helft alweer gesmolten. Er zijn hier momenteel weer veel ganzen – te veel. Af en toe jaag ik ze op, al helpt dat niet veel.Spoor van een haas op het erf.Het was vanmorgen niet helder, de reeën zijn wel zichtbaar in de sneeuw.Zwanen.De Duitse windmolens van 200 m hoog zijn voor even onzichtbaar aan de horizon.Vanmiddag scheen de zon: het mooiste winterweer.En dan nog even dit: er liggen nog een aantal onbeantwoorde vragen uit eerdere blogs op me te wachten, ik weet het… .


4 reacties

Dikke buik

Twee dagen geleden was ze uitgerekend, onze Kompas Olga 894 – ze is ruim acht jaar oud. Ze is als een tonnetje zo rond. We verwachten dat ze een tweeling krijgt, alles wijst daarop.

Ze eet nauwelijks meer, er kan niets meer bij.Ik hoop voor haar dat het snel achter de rug is, want het is zwaar, twee kalveren in je buik.


5 reacties

Hoop doet leven; kerkuilen

We hebben jarenlang een kerkuilenpaar op ons melkveebedrijf gehad. Ze broedden bij ons in de schuur en verbleven (roestten) overdag in de schuur van de overburen, tot een aantal jaar geleden een van het paar dood was. De achterblijver heeft in de baltsperiode – dat begint heel vroeg in het jaar – maandenlang ’s avonds vol overgave geroepen, dat was aandoenlijk om te horen, zo sneu. Het is de overblijvende kerkuil niet gelukt om een nieuwe partner te lokken. Sindsdien zijn bij ons geen broedgevallen meer. Heel af en toe horen we het geluid van een kerkuil – ze zitten hier vast nog ergens in de buurt, maar waar?? – en vorige week zag meneer de boer een uil over het erf vliegen. Toen we hadden ontdekt dat hier een paartje zat te broeden, hebben we de kerkuilenwerkgroep ingeseind. Heel trouw komt er ieder jaar iemand van de werkgroep langs om te informeren hoeveel jongen er zijn. We kregen een nestkast, maar die hebben we nooit gebruikt, omdat het paartje een nestplek in de nok van een schuur had gevonden. Dat wilden we niet verstoren. De functie van deze schuur is inmiddels gewijzigd en niet meer geschikt voor een kerkuilenpaar. Daarom hebben we een paar jaar geleden de nestkast in de schuur aan de overkant gehangen.Vorige week zag ik dat er bij de kast activiteit valt te bespeuren. Er liggen uitwerpselen en verse uilenballen vlak onder de nestkast.Hoop (=uitwerpselen van de kerkuil) doet leven! We zijn heel benieuwd of er inderdaad weer een kerkuilenpaar in de nestkast gaat broeden.


2 reacties

Bentheimerblok

Naar aanleiding van de vorige blog – Koedijkje; Monument van het jaar 2018 – blijf ik nog even in de stad. De stad heeft een rijke geschiedenis. Het was ooit een garnizoensstad: ‘Herinnering aan Coevorden als garnizoensstad‘. Hier en daar zijn nog sporen uit dat verleden in de stad behouden, zoals het Arsenaal:Op de plattegrond van de vestingstad:In 1607 had Coevorden 12 garnizoenen met 1600 man. In veel garnizoenssteden werden de soldaten bij particulieren ondergebracht, maar bij deze aantallen was het begrijpelijk dat in veel vestingsteden kazernes werden gebouwd. De kazernes in Coevorden waren lange rechte gebouwen die langs de randen van de stedelijke bebouwing werden gebouwd.” Dit lees ik op: Het Bentheimerblok. Het Bentheimerblok is een restant van zo’n kazerne, en wel de kapiteinswoning. Ik liep er afgelopen zaterdag langs.Het pand is in 2015 gerestaureerd door de woningbouwvereniging en bevat drie wooneenheden. Ik verwacht dat dit pand ook een keer het predicaat ‘Monument van het jaar‘ krijgt.


2 reacties

Koedijkje; Monument van het jaar 2018

In 2015 schreef ik drie blogs over een gerestaureerd pand (woonhuis en kantoorpand) aan het Koedijkje in de stad: ‘Koedijkje‘ en ‘Koeien in de stad‘ en ‘Koedijkje (vervolg)‘.Het voorhuis is het kantoorpand en de twee oude schuren zijn nu het woonhuis.Afgelopen zaterdag liep ik er nog langs en ik vind het nog steeds een mooi pand, jammer van de nieuwbouw er omheen.Gisteravond las ik in de huis-aan-huiskrant dat het pand afgelopen vrijdag het predicaat ‘Monument van het jaar 2018’ kreeg – was me zaterdag niet opgevallen.Terecht.