Om Oude Rijn en polders hier rondom

In februari dit jaar - in mijn herinnering was het al veel langer geleden: zo onbetrouwbaar is mijn geheugen… – kreeg ik via m’n oude weblog dit bericht binnen:

“Goede avond BOERIN,
 
Een bericht uit Leiderdorp.
Hier is een dichter (Jan van der Kooij, 77), die bezig is om een
droom werkelijkheid te laten worden, namelijk: een bundeltje
met HAIKU’s.
HAIKU’s zijn gedichtjes van 3 regels (5, 7 en 5 lettergrepen).
Ik help hem daarbij in het maken en vinden van de juiste foto’s
bij elke HAIKU.
 
Voor de HAIKU:
Bloeiend polderdorp
stil dromend in het maanlicht
van de winternacht.
 
vonden hij en ik jouw bijgaande foto treffend passen.
Graag zouden wij deze foto bij deze HAIKU willen plaatsen,
maar uiteraard pas na jouw toestemming.
Natuurlijk wordt jouw naam bij de foto vermeld.
‘Eeuwige roem’ kunnen wij bieden en t.z.t. toezending van
het bundeltje.
Kun je ons daar toestemming voor geven?
 
Vanzelfsprekend hebben wij jouw log bezocht.
Meteen al heel mooi…. met die koeien in de nevel.
 
Wij zien je reactie graag tegemoet en bij akkoord, wil ons
laten weten welke naam te vermelden bij de foto,
alsmede het adres waarnaar wij de bundel kunnen zenden.”

Omdat ik het iedere keer bijzonder vind dat foto’s van onze koeien andere mensen inspireren en omdat er netjes naar werd gevraagd, stuurde ik digitaal twee foto’s - waaronder de kopfoto van dit weblog – naar Zuid-Holland. En daarna hoorde ik er niets meer van. Ik was het inmiddels allang vergeten, tot ik vorige week de bundel “Om Oude Rijn en polders hier rondom” in de brievenbus vond; naast de heerlijke bonbons de tweede verrassing die dag. Het is een mooi vormgegeven drukwerk en door de vele foto’s ziet het er ook kleurrijk uit. Ook de opgegeven naamsvermelding - naam vond ik niet nodig, wel het webadres van mijn inmiddels ter ziele gegane oude weblog staat keurig vermeld. Ik heb er als tegenprestatie een aardige dichtbundel aan overgehouden, waarvoor mijn hartelijke dank!

In De Spinde

Ieder jaar komt een Nederlandse auteur voor een lezing naar gemeenschapshuis ‘De Spinde’ in het dorp. Meestal denk ik er niet aan, ook al omdat ik – sinds ik boerin ben – weinig fictie lees. In het verleden bezocht ik een lezing van Midas Dekkers, Jan Wolkers, vorig jaar Judith Koelemeijer en dit jaar kwam Nelleke Noordervliet.
 
Ze heeft een prettige stem om naar te luisteren en ze vertelde boeiende verhalen - o.a. over vergeetwoorden en natuurlijk over haar eigen werk. Een gesigneerd exemplaar van een van haar boeken mag natuurlijk niet in mijn collectie ontbreken. Ze sloot haar lezing af met deze column, die ze ooit maakte voor het radioprogramma O.V.T. Haar boek ‘De afvallige’ kun je onder deze link beluisteren.

Een baantje van niks

Ik lees veel blogs en er komen er steeds meer bij. Ik lees overigens liever blogverhalen dan twitterberichten. Ja, hoe kom je aan al die blogs, vragen misschien niet-bloggers zich af. Ik reageer op andermans/-vrouws blogs en de meeste reageerders op blogs bloggen zelf - die weten hoe leuk het is om reacties op je schrijfsels te krijgen ;~). Je kijkt eens bij een reageerder, of je kijkt eens op de ‘blogrol’ van een ander welke blogs die leest. Zo gaat vaak het balletje rollen. Vind ik een weblog interessant genoeg om te volgen, dan zet ik de weblog in m’n reader en krijg ik automatisch bericht als diegene een nieuw bericht heeft gepubliceerd. Zo volg ik al geruime tijd het bewijs (ook een voormalig Weblogblogger, zijn oude blog is helaas niet linkbaar). Achter het bewijs gaat een creatieve bloggende huisvader schuil. Waarom ik hem lees, weet hij als geen ander te omschrijven: “Zijn schrijfstijl maakt je aan het lachen om de dingen, die ook gewoon maar gebeuren. En al is het soms tobben of zeuren, hij weet je er altijd weer van te overtuigen dat dat ook maar het beste is: er om lachen.” Pas geleden heeft hij in eigen beheer een boek uitgegeven met een aantal blogverhalen: Een baantje van niks. Dit was de derde verrassing die ik vorige week in de brievenbus vond. Sinds ik blog vind ik het leuk om gesigneerde boeken te verzamelen, dusss…:

Het boek is te bestellen via zijn eigen site of via blurb.

InSire TalentScan

Tijdens de boekpresentatie ’Beslissen van kalf tot koe’ (linken naar m’n vorige weblog lukt gelukkig wel) is van onze drieling een haarmonster genomen voor genetisch onderzoek: de InSire TalentScan.

De kenmerken die met de InSire TalentScan worden bepaald zijn:
 . NVI (Nederlands-Vlaamse index, een rekenformule)
 . Productie: melk, vet, eiwit, inet, persistentie, laatrijpheid
 . Exterieur: frame, robuustheid, benen, uier, totaal, en alle lineaire kenmerken (van hoogtemaat tot en met ophangband)
 . Levensduur
 . Gezondheid: celgetal, vruchtbaarheid enz.
 . Gebruikskenmerken: melkbaarheid, karakter enz.

De betrouwbaarheid verschilt per kenmerk, maar ligt tussen de 50 en 60%. De labuitslag van het onderzoek was al langer bij ons bekend, in het laatste CRV Magazine is er aandacht aan besteed. Omdat het artikel niet linkbaar is, heb ik er een kopie van gemaakt (klik met de linker muisknop op de afbeelding om het artikel te lezen). Hierbij staat een van de foto’s die een paar weken geleden zijn gemaakt. Omdat twee van de drie kalveren uiterlijk erg op elkaar lijken, dachten wij aan de mogelijkheid van een eeneiige tweeling. Dat sluit dit genetisch onderzoek uit. Het zijn drie kalveren van dezelfde leeftijd, geboren uit dezelfde moeder en ze hebben dezelfde vader: het zijn genetisch drie TOTAAL verschillende kalveren. De een scoort goed op levensduur, de ander op productie en de derde op gehaltes in de melk. Los van deze genetische informatie: we vinden het drie supermooie kalveren waar we apetrots op zijn!
Het CRV Magazine met onze drieling erin was de tweede verrassing die in de brievenbus lag. Er lag diezelfde dag nog een verrassing in. (Wordt vervolgd).

Zó Hollands

“Het licht in Nederland is het mooiste van Europa. Schilders weten dat al eeuwen“, zo begint een artikel in de krant - geschreven door Joost Zwagerman. Het artikel las ik in juli en het gaat over de over de tentoonstelling Zó Hollands in museum De Hallen in Haarlem. Het leek me een interessante tentoonstelling, maar een beetje te ver uit de buurt voor een bezoek. Zoals gebruikelijk, is bij deze tentoonstelling een catalogus gemaakt. Ik deed een zoektocht op internet, maar vond het boek nergens te koop. Omdat het een uitgave is van het museum zelf, stuurde ik een bericht naar het museum. Ik kreeg geen bericht terug en ik was mijn verzoek al lang vergeten tot ik deze week een mail kreeg van het museum. Helaas, het boek is al geruime tijd uitverkocht, maar… ze hebben het boek online beschikbaar gesteld. Ik ben daar erg blij mee!!! Uiteraard ontbreken koeien niet in de landschappen, geschilderd door o.a. door Carel Willink, Jan Voerman, Willem Maris. Het boek vind je onder deze link, met dank aan museum De Hallen voor deze service.

Yoga voor koeien

 
Yoga voor koeien is een humoristisch prentenboek, getekend door Klaus Puth. Een ieder die bekend is met yoga zal de asana’s herkennen: de ochtendgroet, de grote melkrol, de liggende yoghurtbeker, de grote knoop, het grote slagroomtoetje.

Trendsetter

De VPRO bestond eind mei 85 jaar en daarom hebben ze een boek uitgegeven met een selectie uit de meest opvallende en spraakmakende covers van de VPRO gids. Omdat ik verwachtte dat de prijswinnende cover met ons kalf erop erin zou staan, heb ik het boek een paar maanden geleden besteld. Vorige week lag het, samen met de mooie kaart, in de brievenbus. Maar liefst driemaal komt de cover met ons kalf erop in het boek voor.Het boek begint heel agrarisch – dat doet m'n boerinnenhart goed ;~). De titel van het voorwoord is Koeienletters en de prijswinnende cover met ons stierkalf (vader van het stiertje is Trendsetter) staat erbij en links van het voorwoord staat een mooie koeiencover:

 
Iets verderop staat de cover vermeld met tekst hoe de cover tot stand is gekomen – de maker van de foto is Diana Scherer.

 
En verderop staat de cover nog een keer afgebeeld.

 
Van 13 juni tot 28 augustus is in het Graphic Design Museum in Breda een tentoonstelling xe2x80x98Omslag! 85 jaar VPRO Gidsxe2x80x99.
Op de site van de VPRO staat een selectie van 344 covers – allemaal ware kunstwerken en het geeft een mooi tijdsbeeld – waaruit de cover van de eeuw wordt gekozen. Stemmen kan tot 1 juli.
Allemaal bijzondere en onverwachte dingen die ik beleef dankzij het bijhouden van dit weblog en die ik niet vermoedde toen ik bijna drie jaar geleden met dit weblog begon. Voorlopig ben ik nog niet uitgeblogd.

Boekpresentatie ‘Beslissen van kalf tot koe’

Omdat het boek 'Beslissen van kalf tot koe' ook een boek is voor het agrarisch onderwijs, waren twee klassen van AOC de Groene Welle uit Hardenberg en AOC Terra uit Emmen aanwezig. Verder waren leraren, pers en mede- werkers uit de binnen- en buitendienst van CRV uitgenodigd. Vanaf 13 uur kwam iedereen binnendruppelen.

 
Dagvoorzitter was de voorzitter van – ons – CRV district zuidoost Drenthe.

 
Voor alle aanwezigen gaf de directeur van CRV een gastcollege tussen onze koeien. De rechtse koe (dochter van de stier Kian) is de moeder van de drieling, over de linkse koe (dochter van de stier Canvas) moet ik ook nog steeds een blog schrijven.

 

Iedereen droeg agrarische bedrijfskleding: een spijkerbroek :~).

 
Na het gastcollege gaf een medewerker buitendienst uitleg over het boek aan leraren en pers.

 
Een medewerker afdeling Bedrijfsinspectie gaf aan de leerlingen uitleg over het exterieur van koeien en wat doe je ermee in de fokkerij.

 
Bij de drieling gaf een medewerker van CRV uitleg over de InSire TalentScan. Dit is een DNA-onderzoek naar de erfelijke kwaliteiten van vrouwelijke dieren.

 
 
 
Uit het oor of staart trek je voor dit onderzoek met een tang ongeveer 100 haren met een haarzakje.

 
 
Wij zijn erg benieuwd naar de uitslag van dit onderzoek, omdat we vermoeden dat twee kalveren van de drieling eeneiig zijn. Uit dit onderzoek moet dat blijken.
Aan het eind van de middag was de officixc3xable presentatie van het boek. Tot mijn grote schrik (dit stond niet in het draaiboek…) mocht ik het eerste exemplaar – gesigneerd en vergezeld van drie klapzoenen van de directeur – in ontvangst nemen. Ik blijf liever anoniem op de achtergrond, maar goed, ik kon er niet omheen. Wij kijken terug op een tot in de puntjes geregelde middag. Onze complimenten gaan dan ook naar de organisator van deze middag – ook zo'n anonieme werker op de achtergrond - W.G.: bedankt!
Nu heb ik iedereen wel nieuwsgierig gemaakt naar wat op ons nieuwe bedrijfsbord - in de nieuwe huisstijl van CRV – staat.

 
Dat blijft op mijn weblog een groot vraagteken. Wie heeeeel nieuwsgierig is, moet in het boek kijken. Dat kan op de site van CRV, klik op de banner 'Beslissen van kalf tot koe, nieuwe editie!', vervolgens op 'Van kalf tot koe online', vervolgens het pdf-bestand openen uit deel 1, hoofdstuk 1 'Rond de geboorte', en op pagina 14 staat ons nieuwe bedrijfsbord. Mooi hxc3xa8?!

Beslissen van kalf tot koe

De tweede druk van het boek 'Beslissen van kalf tot koe', uitgegeven door CRV (een coxc3xb6peratieve organisatie van en voor rundveehouders in Nederland en Vlaanderen) is uit 2006. De ontwikkelingen in de rundveehouderij zijn niet stil blijven staan en het boek wordt ook veel gebruikt in het agrarisch onderwijs, maar was uitverkocht: het werd tijd voor een herdruk. Het boek is her- schreven en weer helemaal bij de tijd.

Het boek is tweeledig: het eerste deel is uitermate geschikt voor het agrarisch onderwijs. Het gaat over de beslismomenten in de opfok van een kalf vanaf de geboorte tot een volwassen koe. De organisatie CRV heeft veel kennis in huis en ze ontwikkelen allerlei produkten en diensten waar je als veehouder je voordeel mee kunt doen: daarover gaat het tweede deel van het boek. De vormgeving ziet er aantrekkelijk uit – in de nieuwe huisstijl van CRV en met veel beeldmateriaal – altijd prettig als je niet zo'n lezer bent. De tekst is beknopt en nodigt uit tot lezen, er is een duidelijke verwijzing van onderwerp naar onderwerp, het bevat een schat aan informatie. Een compliment aan de samenstellers van dit boek! Bij ons komt het boek naast de pc te liggen, zodat we het het regelmatig in kunnen kijken.
De afdeling Communicatie van CRV wilde de lancering van de nieuwe druk van dit boek niet helemaal ongemerkt voorbij laten gaan. Omdat onze koe met haar drieling een kleine rol hebben in het boek en omdat de organisatie op hun site het boek levendig willen houden, willen ze onze drieling gaan volgen, was de boekpresentatie op lokatie, op ons bedrijf. (Wordt vervolgd).

Boekenweek 2011

Tot en met 26 maart is het boekenweek. Het thema is dit jaar: curriculum vitae: geschreven portretten. Twee jaar geleden liet ik op mijn weblog de posters van de boekenweek zien, vorig jaar liet ik het boekenweekgeschenk 2010 signeren door de schrijver Joost Zwagerman. Ook dit jaar is het de plaatselijke kantoorboekhandel gelukt om de schrijver van het boekenweekgeschenk – Kader Abdolah – naar deze contreien te halen, a.s. donderdagavond geeft hij een lezing.

 
Ik lees weinig fictie en ben niet zo'n fan van deze schrijver, daarom een blog over een andere schrijver, Ronald Giphart. Een paar maanden geleden hield Giphart een lezing voor leerlingen havo/vwo, ook andere belangstellenden waren welkom.

 
Zijn boek IJsland was net de week daarvoor verschenen, dat was reuze actueel. Giphart schreef een column in de Volkskrant over zijn reis hier naartoe, hij publiceerde - jammer genoeg – de column niet op zijn weblog, daarom was een blog over deze lezing blijven liggen. In plaats daarvan twee – willekeurig gekozen – links naar andere columns van zijn hand, die de moeite waard zijn om te lezen: laaggeletterden en Bart Chabot. Het eerste deel van de lezing kon me niet boeien, daarom ben ik in de pauze weggegaan. Giphart heeft zijn nieuwste roman IJsland voor mij gesigneerd,

 
en ik kan het deze stadse schrijver niet kwalijk nemen dat hij niet weet hoeveel spenen een koeienuier heeft.

 
Ieder z'n vak, nietwaar ;~).

De koe die een sok at

Omdat ik vind dat culturele instellingen – de weinige die er zijn – voor het platteland behouden moeten blijven, ben ik – nu het nog kan – naar een lezing van de schrijfster Judith Koelemeijer geweest.

Ieder jaar nodigen ze in het dorp een schrijver uit. Zelf ben ik ooit naar een lezing van Midas Dekker en Jan Wolkers geweest, maar - bijv. - Adriaan van Dis en Anna Enquist zijn hier ook wel eens geweest.

De opkomst was matig, maar de lezing niet minder boeiend. Judith Koelemeijer is een uitstekende verhalenverteller. Voor dit soort blogs heb ik m'n andere weblog in het leven geroepen, maar dit blog verschijnt toch hier, omdat ze het begin van het verhaal 'De koe die een sok at' vertelde. Ik was nieuwsgierig naar het hele verhaal. Tot mijn verrassing staat het verhaal – en het verhaal van haar vader uit het boek 'Het zwijgen van Maria Zachea' - op internet. Ze is bezig met haar derde boek. Ze kon verklappen dat het een verhaal is over een gebeurtenis uit haar jeugd en hoe verschillende personen die gebeurtenis hebben beleefd. De rode draad in het verhaal is weer het zwijgen. Ik heb er een gesigneerd boek bij, nu nog tijd zien te vinden om het boek te lezen.

De koe die een ei legde

 
Humoristisch prentenboek.

Koers van koeien

"Oude, gerespecteerde runderrassen uit Nederland en Vlaanderen, ze staan model in het verhaal over de koers van koeien. Lang wisten de koeien te overleven, de veehouders op hun hoeven een inkomen te verschaffen. Waar liepen de emoties hoger op dan bij de fokkers van de Fries-Hollandse zwartbonten, toen ze moesten toegeven dat hun dubbeldoelkoeien niet meer de besten waren? Het roer ging om – in de run naar nieuwe rundergenen vonden boeren aan beide zijden van de grens elkaar. Ze grepen tijdig de kans gezamenlijk een organisatie te vormen, die in diverse delen van de wereld nieuwe uitdagingen kent: CRV."
  
Dit boek is geschreven door journalist en auteur Reimer Strikwerda, in opdracht van CRV. Het boek geeft een overzicht van de geschiedenis van de rundveeverbetering en de organisaties die daarbij een rol speelden en wat uiteindelijk leidde tot de oprichting van CRV. Dit boek mag natuurlijk niet in onze collectie ontbreken. Het is een mooi gexc3xafllustreerde uitgave en toen ik het boek doorbladerde, zag ik tot mijn verrassing op een van de foto's 'meneer de boer' uit de tijd dat hij in de rundveeverbetering werkzaam was.

Op deze foto staat ook de echte meneer de Boer, destijds zijn baas. Meneer de Boer is een aardige, rijzige, statige en inmiddels ruim tachtigjarige man, waaraan ik meneer de boer zijn alias heb ontleend.